2 Φεβρουαρίου, 2023

Ο Γιάννης Μάγγος σε μια γεμάτη ραγίσματα συνέντευξη! (βίντεο)

Κι ας μη νικήσουμε ποτέ.. Θα πολεμάμε πάντα!

Κυριακή 19 Ιουνίου 2022

Ποια τα συναισθήματα ενός γονιού που βλέπει το παιδί του να μην μπορεί να κουνηθεί και να σταθεί πουθενά; Να σφαδάζει απ’ τους πόνους, να μην μπορεί να πει κουβέντα, να νομίζεις ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνει κι όλο αυτό να ξέρεις ότι έγινε επειδή κάποιοι τον χτύπησαν αναίτια, επειδή ήξεραν ότι είναι ο Βασίλης Μάγγος, ο ακτιβιστής.

Ο Γιάννης Μάγγος (Γιάννης Μάγγος), μίλησε στη Χρύσα Λύκου, για τον γιο του Βασίλη, μια μέρα που στα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα δεν έλεγε να κοπάσει ο αέρας, στεγνώνοντας κάθε βούρκωμα που γεννιόταν στην ανάμνηση του παιδιού του.

“Ξαμολήθηκαν τρεις ΟΠΚΕ και μια διμοιρία των ΜΑΤ, κι έπεσαν πάνω του. Του τσάκισαν τα κόκκαλα, του έσπασαν εφτά πλευρά, είχε θλάση στη χολή και στο συκώτι. Τον έβαλαν μέσα στο ασφαλίτικο και τον χτυπούσαν κι εκεί, με γροθιές στα πλευρά, βρίζοντας τον με τα γνωστά βρωμερά αστεία, που χρησιμοποιούν αυτοί οι βρωμεροί άνθρωποι. Όταν ζήτησε νερό να πιεί, εξαντλημένος απ’ τους πόνους, γελούσαν οι χυδαίοι μαζί του”.

“Ο γιος μου ήταν ένα περήφανο παιδί. Μιλώντας σπαστά, χωρίς να μπορεί να αναπνεύσει και με τα δάκρυα του να τρέχουν κορόμηλο, μου είπε: “Πατέρα, να ξέρεις ότι μέσα εκεί, δεν έβγαλα ένα δάκρυ γιατί δεν ήθελα να το χαρίσω στους φασίστες”.

Θα ήθελα να βγει ένας. Στην περίπτωση του Βασίλειου; Στην περίπτωση του Παύλου; Στην περίπτωση του Ζακ; Ένας να έχει το σθένος, και να πει: “Ναι, εδώ κάναμε λάθος”. Ποτέ. Κανένας. Είναι δειλοί και πίσω απ’ αυτούς αν βρίσκεται η πολιτεία, είναι δειλή και εκείνη.

“Για μας, δεν υπάρχει χαρά πια. Υπάρχει αυτό που έλεγε ο Παπαδιαμάντης, χαρμολύπη. Κάθε ώρα και κάθε στιγμή, η σκέψη μας είναι εκεί. Είναι κάτι σαν τρέλα. Να μεγαλώνεις με πάλη ένα παιδί, να το κάνεις 26 χρονών κι αυτό το παιδί που είναι πια; Σκέφτομαι έναν άνθρωπο με ζωή και μπροστά μου έχω ένα άψυχο μνήμα. ‘Ετσι, τα πράγματα του αποκτούν μια ιδιαίτερη αξία πια. Ένα μπουφάν που φορούσε, που έβαζε το σώμα του μέσα, δεν θα ξαναφορεθεί. Αυτό, πρέπει να το κρατήσω. Ένα κλειδί που είχε για να ανοίγει μια πόρτα, δεν θα την ξανανοίξει ο Βασίλειος. Εγώ, πρέπει να το κρατήσω.”

“Κάθε μέρα ο περίπατος μου είναι στο μονοπάτι για τον Βασίλειο. Κάθε μέρα παίρνω τον δρόμο και πηγαίνω εκεί πάνω και σκέφτομαι. Παρόλα αυτά, ακόμη κι αυτό μου δίνει κουράγιο, ότι ο γιος μου μου δίνει κουράγιο και πηγαίνω εκεί που είναι η σκέψη του.”

“O Βασίλειος, δεν δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στην καρδιά, αλλά δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στην ψυχή. Όμως, δεν παύει να είναι δολοφονία.”

Μια γεμάτη ραγίσματα συνέντευξη, που ενώνεται με ένα μόνο σύνθημα.

Κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα.

Δείτε το βίντεο:

🎥 Κινηματογράφηση: Παναγιώτης Σαρρής Panagiotis Sarris) | Πέτρος Στεριώτης (Πέτρος Στεριώτης)

🎬 Μοντάζ: Πέτρος Στεριώτης

Το τραγούδι που ακούγεται στο βίντεο, είναι από Δαιμόνιο, “Χάος”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *