17 Αυγούστου, 2022

Επί Μητσοτάκη. Υιού!

Σαββατο 23/7/2022

Απόψεις… με Άποψη

Υπηρέτησα στον Έβρο. Η μητέρα μου ακόμα λέει πως το όνομά μου στο μηχανογραφικό έντυπο της μετάθεσης είχε γραφτεί με στυλό και blanco. Κάποιος άλλος ήταν να πάει εκεί και στη θέση του προτίμησαν να πάω εγώ.

Επί Μητσοτάκη. Πατρός.

Έβρος, στα Ρίζια, στις Καστανιές. Πάνω ακριβώς στη γραμμή. Τη γραμμή που χωρίζει την Ελλάδα απ´ την Τουρκία και έχει λίγο πιο πέρα ως φυσικό σύνορο, τον Έβρο ποταμό και βόρεια τον ποταμό Άρδα.
Έχω άπειρες ιστορίες να διηγηθώ απ´ τον στρατό, αλλά σήμερα ξεπήδησε μία στο μυαλό μου διαβάζοντας για τη Δαδιά. Τι είναι η Δαδιά;

Ένας πολύ φίλος μου, γέννημα θρέμα Έβρου, μου είπε μια Κυριακή αλκυονίδων ημερών «θέλεις να δεις το πιο απίστευτο θέαμα στη ζωή σου;». Και τον ακολούθησα. Με πήγε στη Δαδιά. Σε μια ωρίτσα ήμασταν εκεί. Ένα πυκνό, παρθένο, απολύτως απάτητο δάσος, που άδεια εισόδου εκδίδει μόνο ο στρατός.

Κατευθυνθήκαμε προς τη θέση Δροσιά. Δεν είχε καν μονοπάτι, περπατούσες μέσα στα πυκνά φυλλώματα και τα άγρια φυτά, σπάνιου κάλλους, με συντροφιά σου μόνο τα πρωτόγνωρα για μένα, κελαηδίσματα άγνωστων πουλιών. Ξαφνικά άκουσα οχλαγωγία. Πλησίασα προς τον ποταμό. Το θέαμα που αντίκρυσα, μου έκοψε την ανάσα: χιλιάδες, εκατομμύρια ροζ φλαμίνγκο, είχαν κάνει στάση εκεί, στο ταξίδι τους από την Ευρώπη προς την Ασία.

Ως Αθηναίος, δεν πίστευα στα μάτια μου. Είναι άλλο να το βλέπεις στο National Geographic και άλλο να συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου. Ένα ροζ ποτάμι θεσπέσιων, εξωτικών πουλιών στο ποτάμι, δίπλα στο αρχαίο, παρθένο δάσος της Δαδιάς. Απόλυτη μαγεία.

Έκατσα κάτω, από το σάστισμα.
Σταμάτησε ο χρόνος θαυμάζοντάς τα.

Το παρθένο, αρχαίο Δάσος της Δαδιάς, από χτες δεν υπάρχει πια.
Επί Μητσοτάκη. Υιού.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.