4 Δεκεμβρίου, 2022

Και θα συνεχίσουμε να γελάμε σαν τα παιδιά. Σαν κάθε μέρα!

από τον Μιχάλη Στρατάκη

Κοντεύουνε μεσάνυχτα κι εγώ σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, και δε μπορώ να χωνέψω πόσο εύκολα μας νίκησαν.

Πόσο εύκολα νικηθήκαμε. Πόσο εύκολα παραδοθήκαμε. Πόσο εύκολα τους προσκυνήσαμε.

Παίξαμε, κατά τρόπο ηλίθιο και αυτοκτονικό, το παιχνίδι τους.

Αποδεχθήκαμε ως θέσφατα την προπαγάνδα τους.

Ανεχόμασταν, αδιαμαρτύρητα, τις ταμπέλες που μας κολλούσαν στο κούτελο.

Βάφτισαν τους ασυμβίβαστους “τσογλάνια” κι εμείς δεν διαφωνήσαμε.

Βάφτισαν τους αγωνιστές “αναρχοκουμούνια”, ”αναρχοάπλυτους” και ”σταλινομαδούρους” κι εμείς συμφωνήσαμε.

Βάφτισαν τους επαναστάτες “τρομοκράτες” κι εμείς χειροκροτήσαμε.

Βάφτισαν τους Έλληνες “πρόβατα” κι εμεις αποδεχτήκαμε τον χαρακτηρισμό.

Βάφτισαν τους ληστές “νοικοκύρηδες” κι εμείς δείχναμε σαν να εκλιπαρούσαμε για ένα ψίχουλο από τα αποφάγια αυτών των “νοικοκύρηδων”.

Βάφτισαν τους πατριώτες ”προδότες” κι εμείς χασκογελούσαμε.

Βάφτισαν το ψέμμα ”αλήθεια” κι εμείς στο ψέμμα τους παίρναμε όρκο.

Βάφτισαν τους εαυτούς τους “σωτήρες” κι εμείς φωνάζαμε “ζήτω και γειά”.

Βάφτισαν τη διαφθορά ”σκευωρία” κι εμείς μόνο συγνώμη που δεν τους ζητήσαμε.

Βάφτισαν τα εγκλήματα τους ”υπηρεσίες στην πατρίδα” κι εμείς τους πιστέψαμε.

Μεσάνυχτα, κι εγώ σκέφτομαι ότι και αύριο μπορεί να ‘ναι ξανά στην πόλη οι οχτροί, αν τους ανοίξουμε διάπλατες τις πόρτες.

Σκέφτομαι ότι στη θέα τους και γύρω από τις φωτιές που θα ‘χουν ανάψει, εμείς θα φωνάζουμε, και αύριο όπως φωνάζαμε και χθες, “ζήτω και γειά”.

Και θα συνεχίσουμε να γελάμε σαν τα παιδιά.

Σαν κάθε μέρα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *