4 Δεκεμβρίου, 2022

Ακόμα ένα μελανό σημείο της ιστορίας μας

από την Άννα Σπέτσου

Ακόμα ένα μελανό σημείο της ιστορίας μας. Έτος 1843…

Ο Νικηταράς ζητιανεύει στον Πειραιά. Του είχαν δώσει το «δικαίωμα» να ζητιανεύει μια φορά την εβδομάδα έξω από τον Ι.Ν της Ευαγγελιστρίας, έτσι πλήρωνε η Ελληνική Πολιτεία τους αγωνιστές της! (Και στην Μαντώ Μαυρογένους δεν έδωσαν ούτε σύνταξη αγωνιστή.)

Ο Νικηταράς, ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ… ένας “αμόρφωτος” στην άκρη του δρόμου με κατεβασμένο το κεφάλι από ντροπή κι απλωμένο το χέρι στο διαβάτη. Τον έβγαλαν στην επαιτεία οι προύχοντες και οι “μορφωμένοι” Δανδήδες. Η κόρη του δεν άντεξε να βλέπει σε άθλια κατάσταση τον πατέρα της και έχασε τα λογικά της, την έκλεισαν στο τρελάδικο.

Ο Νικηταράς, ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ, αυτουνού που με δυσκολία πήραν το σπαθί από το χέρι του μετά την καταστροφή του Δράμαλη. Αυτουνού του ήρωα χρειάστηκαν 201 χρόνια για να γίνει (με ιδιωτική πρωτοβουλία) ένα κενοτάφιο δίπλα στον Κολοκοτρώνη. Και ο τάφος του χαμένος στο χρόνο και κανείς δεν τον αναζήτησε. “Κατέληξε” μοναχός του στην άκρη του δρόμου και κανείς δεν τον υπερασπίστηκε στο τέρμα της ζωής του, ενώ εκείνος μας υπερασπίστηκε όλους, όλες τις γενιές κι εκείνες, και τις τωρινές και εκείνες που θα’ ρθουν.

Πρέπει ως Έλληνες να ζητήσουμε συγγνώμη, να πούμε ένα ευχαριστώ γιατί μας προσέφερε την δυνατότητα να ζούμε και να σκεφτόμαστε ελεύθερα.

“Συγνώμη καπετάνιο μου…Και σε ευχαριστώ! “

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *