2 Φεβρουαρίου, 2023

Μιχάλης Στρατάκης : Για τη σημερινή μέρα…

από τον Μιχάλη Στρατάκη

Κάθε που ένα βλήμα θανάτου εκτοξεύεται από ισραηλινό όπλο κατά της παλαιστινιακής γης, και κάθε ώρα που περνά με την Παλαιστίνη στη μπούκα των κανονιών, ο νους μου φωνιάζει στην καρδιά μου «τρέχα και στέσε μπέτη να σταματήσεις το θανατικό και τ’ άδικο».

Και ντελόγο αγλακά η κακομοίρα η καρδιά μου στη Γάζα και ρίχνεται στη φωθιά τση κόλασης και πασκίζει κι αυτή να τηνε σβήσει, με δάκρυα και ιδρώτα, μαζί με όλα τα κοπέλια , τση ντελικανήδες, τσ’ άντρες και τση γυναίκες, τση γέροντες και τση γερόντισσες τση Μάνας Παλαιστίνης.

Μα ίντα να σου κάμει μια καρδιά, απού ‘χει να παλέψει με πάνοπλους, άκαρδους, φονιάδες του Δίκιου.

Δεν είναι η Παλαιστίνη μέσα στην καρδιά μου.

Η καρδιά μου είναι μέσα στην Παλαιστίνη.

Γιατί, Κρήτη είναι και η Παλαιστίνη, Κρητικοί είναι και οι Παλαιστίνιοι.

Θυμούμαι μια κουβέντα του αρχιπολέμαρχου Γιάσερ Αραφάτ στην Αθήνα, στις 15 Δεκέμπρη του 1981:

«Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…»

Μεγάλη κουβέντα και μεγάλη Αλήθεια, για όσους σέβονται και τιμούνε την ιστορική Αλήθεια και δεν εκστασιάζονται στη δίνη της ηδονής των μπασταρδεμάτων.

Θυμούμαι το 1976, όταν είχαμε οργανώσει μια επίσκεψη-προσκύνημα Παλαιστίνιων Φενταγίν στο Ηράκλειο.

Εκδηλώσεις αδελφοποίησης θα γινότανε (πού αλλού;) στο Μαρτινέγκο, στο «κομμουνιστικό» γήπεδο του Εργοτέλη, στον ασκιανό του τάφου του Νίκου Καζαντζάκη και στη θωριά του Γιούχτα, που είναι ο νεκρός Διγενής Ακρίτας.

Δεν τηνε ξεχνώ εκείνη την ημέρα, γιατί δεν εμπόρεσα να παρακλουθήσω τσ’ εκδηλώσεις.

Ήμουνε στην Ασφάλεια του Μεγάλου Κάστρου.

Με είχανε συλλάβει, επειδή ολημερίς εγύριζα τα σοκάκια τση πόλης μ’ ένα αμάξι με μεγάφωνο και εκαλούσα τους Καστρινούς στο γήπεδο.

Δεν είχα, λέει, την απαραίτητη άδεια από την Αστυνομία να κάνω αυτό που έκανα και γι’ αυτό βρέθηκα στην Ασφάλεια.

Το βράδυ που με μολάρανε, είχανε τελειώσει οι εκδηλώσεις και πολύ πικράθηκα που δεν ήμουνα κι εγώ εκεί να καμαρώσω και να δακρύσω στο ξαναντάμωμα των Αδερφών.

Την ίδια πίκρα νοιώθω να με κυριεύει, παρακλουθώντας κάθε νέα φονική επίθεση των Ισραηλινών κατά των κοπελιών της Παλαιστίνης.

Μα και περηφάνεια νοιώθω, αφού είμαι βέβαιος πως οι νέοι μάρτυρες του Παλαιστινιακού Αγώνα, σπόροι γίνονται που θα ριζώσουνε και θα γεννοβολήσουνε νέους μαχητές του Δίκιου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *