2 Φεβρουαρίου, 2023

Μιχάλης Στρατάκης: Εγώ, αγάπουνα τους δρόμους…

Ειδήσεις χωρίς εξαρτήσεις

Ήρεμος και δικαιωμένος θα κλείσω τα μάτια μου, επειδή ολάκερη τη ζήση μου αγαπούσα το δρόμο και τους αθρώπους του.

Κι ας με δαχτυλοδείχνανε εκείνοι που αγαπούσανε τα χαλιά, τα μάρμαρα και το καλοκουρεμένο γκαζόν.

-Εγώ, αγάπουνα τα παιχνίδια του δρόμου και τα κοπέλια του δρόμου. Κι ας εγεμίζανε τα γόνατα μας πληγές.

-Εγώ, αγάπουνα τους μεροκαματιάρηδες απού ανοίγανε καινούργιους δρόμους, γιατί και ο κύρης μου, ίσαμε που επόθανε, δρόμους άνοιγε με τη μπολτόζα, ανάμεσα στα σωθικά των βουνών.

-Εγώ, αγάπουνα τους δρόμους, γιατί όσο τους εξάνοιγα, τόσο επαίρνανε αγκαλιά το νου μου και τον οδηγούσανε στα ονείρατα μου.

-Εγώ, αγάπουνα τις γυναίκες «του δρόμου», όσο κανένας άλλος δεν τις είχε αγαπήσει, γιατί νωρίς εκατάλαβα πως μοναχά αυτές μπορούν κι αγαπούνε, όσο κανένας άλλος δε μπορεί ν’ αγαπήσει.

-Εγώ, αγάπουνα τους δρόμους, γιατί μοναχά αυτοί ήσανε πάντα έτοιμοι να γενούνε μετερίζια αγώνων για το Δίκιο, τη Δημοκρατία και τη Λευτεριά.

-Εγώ, αγάπουνα ακόμη και τη σκόνη του δρόμου, γιατί εκάτεχα πως δεν ήτανε μόνο πάσπαρος, μα ήτανε και ίδρως του αγωγιάτη και αίμα του ξεσηκωμένου.

-Εγώ, αγάπουνα το δρόμο, γιατί στην αγκαλιά του έπαιρνε τον κάθε ανήμπορο, που οι νοικοκυραίοι πετούσανε από το βιός του.

-Εγώ, αγάπουνα το δρόμο, γιατί είναι το σπίτι του κάθε απελπισμένου αθρώπου.

-Εγώ, αγάπουνα το δρόμο, γιατί μοναχά αυτός έχει ακούσει όλα τα καρδιοχτύπια των νιάτων, που δεν χωρούνε σε τοίχους και μάντρες.

Και σήμερα, ξανοίγοντας τις εικόνες με τους άγιους δρόμους να ‘ναι πλημμυρισμένοι με ανταριασμένα νιάτα, ναι, ναι, δικαιωμένος αισθάνομαι που σ’ όλη τη ζήση μου αγάπουνα τους δρόμους.

Θε μου και να γινότανε, σ’ ένα μεσοστράτι ν’ άφηνα τη στερνή πνοή μου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *