Μην είστε καθάρματα ρε, είναι μικρή η ζωή, πολύ μικρή

Πριν κάποια χρόνια είχα γνωρίσει ένα παιδί από την περήφανη ελληνική επαρχία, που μόλις είχε διαγνωστεί με ένα σοβαρό θέμα που αφορούσε ευρύτερα την ψυχική του υγεία -δε θέλω να δώσω περαιτέρω αναγνωριστικά στοιχεία- κι ήμουν από τα πρώτα άτομα που το είχε εκμυστηρευτεί. Η αλήθεια είναι ότι παραδόξως για άνθρωπο που μόλις έχει λάβει μια τέτοια διάγνωση αντί να βιώνει πένθος ή άρνηση, φαινόταν χαρούμενος, σχεδόν ενθουσιασμένος με αυτά τα νέα, ίσως καλύτερα θα έλεγα φαινόταν βαθιά ανακουφισμένος.

Ήταν άραγε γιατί θα ξεκινούσε μια ψυχοθεραπεία, μια παρέμβαση, μια φαρμακευτική αγωγή που θα τον βοηθούσε να διαχειριστεί καλύτερα τη ζωή του, να πετύχει τους στόχους του; Θα βοηθούσε τους άλλους να τον καταλάβουν καλύτερα και να επικοινωνούν μαζί του με τρόπους πιο λειτουργικούς; Θα τον βοηθούσε να καταλάβει περισσότερο τη συμπεριφορά του, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του;

Αμ δε. Ο λόγος που ήταν τόσο ανακουφισμένος ήταν ότι αυτή η διάγνωση θα γινόταν το χαρτί της ελευθερίας του στην πίεση του πατέρα του να ξεκινήσει μια σχέση με κοπέλα και να κάνει οικογένεια και παιδιά, η απάντησή του στο γιατί δεν «γαμάει καμία» ενώ είναι μια χαρά παιδί. Μαζί με το να μου εμπιστευτεί τη διάγνωσή του, έκανε και το coming out του. Είναι ομοφυλόφιλος. Δεν είχε κάνει όμως ποτέ σχέση με αγόρι κι ας το ήθελε πολύ, δεν είχε ερωτευτεί ποτέ, δεν είχε βγει «σοβαρό» ραντεβού ποτέ, δεν είχε μιλήσει σε φίλους, συναδέλφους και γνωστούς, ζούσε τόσα χρόνια σαν φάντασμα, ήταν ένας συναισθηματικά φυλακισμένος άνθρωπος έχοντας ένα μόνιμο αίσθημα ντροπής, ενοχής και κατωτερότητας παρά τις φοβερές του σπουδές, την καριέρα του και την κοινωνική του προσφορά. Ήταν σίγουρος ότι η αποκάλυψη της σεξουαλικής του ταυτότητας θα ήταν σα να άνοιγε το παραβάν που θα εμφάνιζε την καλά κρυμμένη κατωτερότητά του σε όλους. Είχε ρουφήξει έως τον πυρήνα του εγκεφάλου του την χυδαία ομοφοβία, όπως αυτή εκφράζεται από την «λαϊκότητα», την «αυθεντικότητα» και το «χιούμορ». Έτσι, για να μην καταπιέζονται κάποιοι όταν ανοίγουν το στόμα τους, αυτός ήταν καταδικασμένος σε βαθιά δυστυχία σε κάθε έκφανση της ζωής του.

Κάποια στιγμή ο πατέρας του αρρώστησε και λίγους μήνες μετά έφυγε από τη ζωή. Πάλι δε λυπήθηκε καθόλου, η ανακούφισή του ήταν υπερπολλαπλάσια από τότε που είχε πάρει τη διάγνωση. Τώρα δεν είχε πια ανάγκη το χαρτί της ελευθερίας του, τώρα θα μπορούσε να ζήσει τη ζωή του όπως εκείνος ήθελε και να δει το θέμα της υγείας του με θάρρος στα μάτια.

Όλοι εσείς οι Μπέοι που φωνάζετε, τραμπουκίζετε, γράφετε ύμνους οργής και μίσους, χλευάζετε, λέτε για «λουλούδες και φλώρους», είστε ομοφοβικοί, χτυπάτε συντρόφους και παιδιά, αδιαφορείτε για την συναίνεση στο σεξ, πανηγυρίζετε την φασιστική σας νοοτροπία, είστε καθάρματα μέχρι το μεδούλι τέλος πάντων, να ξέρετε ότι όταν χτυπήσει το τηλέφωνο του γιου σας, της κόρης σας, του/της συντρόφου σας, ακόμα και του γονιού σας και μάθουν ότι πεθάνετε, αυτοί αμέσως θα γίνουν οι πιο χαρούμενοι κι ανακουφισμένοι άνθρωποι στον κόσμο. Ίσως νιώσουν ενοχικά για αυτή την άγρια χαρά τους, ίσως τους πάρει καιρό να την μεταβολίσουν, όμως θα είναι η πρώτη φορά που θα τους κάνετε ευτυχισμένους. Ο θάνατος σας θα είναι εισιτήριο ελευθερίας για τους ανθρώπους σας. Όταν στη δουλειά, στο καφενείο, στην ταβέρνα, στο μπαράκι, στο στέκι σας, στη γειτονιά γίνει γνωστός ο θάνατός σας θα γεμίσει ο αέρας αγαλλίαση κι ενθουσιασμό. Η απώλειά σας θα φέρει λίγη ομορφιά, λίγη υγεία, λίγη ηρεμία στο περιβάλλον σας.

Και μεταξύ μας το ξέρετε. Μια χαρά το ξέρετε. Δεν περιμένατε εμένα. Για αυτό και προσπαθείτε να προσεγγίσετε και να κρατήσετε τους ανθρώπους γύρω σας με το συμφέρον, με την κληρονομιά που θα αφήσετε, με τα περιουσιακά σας στοιχεία, με το αμάξι σας, με το σπίτι σας, με τα λεφτά σας, με τη δύναμή σας και τις γνωριμίες σας, με το ρουσφέτι, με την απειλή, τον συναισθηματικό ή όποιον άλλον εκβιασμό. Το ξέρετε, μια χαρά το ξέρετε, για αυτό είστε δυστυχισμένοι και ψάχνετε στον «μπεισμό» μια λύση σωτηρίας, ένα καμουφλάρισμα της φρίκης που βιώνετε. Είστε, όμως, τελειωμένοι, αποτυχημένοι. Άνθρωποι που ήρθαν κι έφυγαν από αυτόν τον κόσμο και δεν τους αγάπησε κάνεις είναι αποτυχημένοι όσες εκλογές και να νικήσουν, όσα λεφτά κι αν βγάλουν, όσα αντικείμενα κι αν αγοράσουν, όσους ανθρώπους κι αν ξαπλώσουν στο κρεβάτι τους. Και για αυτό και δε σας φοβόμαστε, πώς να φοβηθείς μια τόσο θλιβερή φυσιογνωμία;

ΥΓ. Αφού όπως λέτε οι κολαούζοι και τα πλυντήρια ο Μπέος έχει κάνει τόσα ωραία και σημαντικά έργα στον Βόλο, ελπίζω να έχει φτιάξει κι ένα μεγάλο, έτσι βαθύ, πηγάδι κάπου λίγο έξω από την πόλη. Θα χρειαστεί σύντομα.

ΥΓ2. Η ιστορία έχει αλλαχθεί σε κάποια σημεία για να προστατευθεί ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε. Η ουσία είναι ακριβώς ίδια, όμως.

ΥΓ3. Μην είστε καθάρματα ρε, είναι μικρή η ζωή, πολύ μικρή.

About Author