Εις μνήμην – Μίλτος Σαχτούρης
Φωτό: Μιχάλης Αναστασίου
Ας μην το κρύβουμε, διψάμε για ουρανό…
Μίλτος Σαχτούρης
Προ ετών, ένας τσαγκάρης με γνώσεις Δ’ Δημοτικού διάβαζε το ποίημά μου ”Λησμονημένη’‘ κι έκλαιγε.
Πάντα ορισμένοι με μια ευαισθησία αλλιώτικη, θα με καταλάβαιναν. Δε χρειάζεται να έχεις σχέση με την ποίηση για να συγκινηθείς. Εκείνο που με ικανοποιεί περισσότερο απ’ όλες τις κριτικές και τα γραφόμενα, είναι οι ομολογίες μερικών νέων παιδιών ότι βρήκαν στην ποίησή μου κάποιον που συμπάσχει μαζί τους. Ένας γνήσιος ποιητής, έναν κόσμο έχει και αυτόν εκφράζει.
Το είπε και ο Κωστής Παλαμάς: ”Το ίδιο τραγούδι πάντα λες, είτε γελάς, είτε κλαις.”
Εκτιμώ όσους διατήρησαν το στυλ τους ως το τέλος. Δεν εκτιμώ όσους πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο και αλλάζουν το ύφος σαν το πουκάμισο. Ο ποιητής βοηθάει ορισμένους μόνο ευαίσθητους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της ζωής.
Ο κόσμος γελάει όταν δηλώνεις ποιητής. Πολλοί ντρέπονται. Εγώ όχι. Ήμουν ανέκαθεν επαναστατημένος. Το πλήρωσα ακριβά αυτό αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ. Η γενιά του ’30 δε με λογάριαζε πλην του Ανδρέα Εμπειρίκου και του Νίκου Εγγονόπουλου, που έζησε και αυτός σε ένα υγρό υπόγειο τριάντα χρόνια κι επιβίωσε χάρη στη γερή του κράση. Όταν άφησα τα Νομικά, τον τελευταίο χρόνο, επιχείρησα να δουλέψω ως μεταφραστής και όταν μου έμπαινε μια λέξη στο μυαλό, δεν κοιμόμουνα όλο το βράδυ. Οι καθαρόαιμοι ποιητές δε μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο.
Ο Σεφέρης το είχε πει στον Ελύτη: ”Αν δεν είχα αυτή τη δουλειά, πόσα ωραιότερα ποιήματα θα είχα γράψει…”
Γράφω μόνο όταν μου έρχεται η έμπνευση. Προτιμώ τα λίγα. Αλλά να είναι γνήσια. Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος είν’ η ψυχή μου που έκοψε με τα δόντια του ο Θεός. Άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια τα δείχνουν, τα πουλάνε, τ’ αγοράζουν εγώ δεν τα πουλώ οι άνθρωποι τα κοιτάζουν, με ρωτάνε, άλλοι γελάνε, άλλοι προσπερνάνε, εγώ δεν τα πουλώ. (απόσπασμα από συνέντευξη στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο).
Μίλτος Σαχτούρης. Σαν σήμερα, το 2005, έφυγε από τη ζωή.
About Author
