Γιάννης Μοίρας: Δηλαδή ρε αδερφέ, δεν τα περίμενες αυτά τα χουντιλίκια;
Επιμέλεια – Γράφει: Γιάννης Μοίρας
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2020
ΔΗΛΑΔΗ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ, ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΟΥΝΤΙΛΙΚΙΑ;
Αλήθεια, αιφνιδιαστήκαμε;
Διότι από χθες βράδυ, πάνε κι έρχονται τα σχόλια στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και συνολικά στο διαδίκτυο για την απόφαση Μητσοτάκη να απαγορεύσει επί τρεις μέρες κάθε μορφής δημόσια συνάθροιση άνω των τεσσάρων ατόμων.
Καταλαβαίνει και ο πιο κουτός άνθρωπος ότι τέτοιες αποφάσεις δεν συνδέονται με την προστασία της δημόσιας υγείας από την έκρηξη της πανδημίας του κορωνοϊού. Αν πράγματι έτσι είχαν τα πράγματα, απλώς η κυβέρνηση θα αποφάσιζε κατά της πραγματοποίησης μαζικών εκδηλώσεων, μαζικών κινητοποιήσεων, μαζικών πορειών ενόσω διαρκούσε η δεύτερη καραντίνα και θα καλούσε, δίνοντας όμως πρώτα απτά δείγματα των τίμιων και ειλικρινών πολιτικών προθέσεών της, να συνεργαστούν μαζί της πάνω σε αυτό και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Καμιά τιμιότητα και ειλικρίνεια δεν υπάρχει στην κυβέρνηση φυσικά σε επίπεδο προθέσεων, εξ ου και δεν παραδέχεται τίποτα από όλα όσα, στραβά, ανάποδα και σκανδαλώδη όλα, έχει πράξει και διαπράξει στην αντιμετώπιση τη πανδημίας. Εδώ όμως μιλάμε για ένα μέτρο το οποίο ουδείς άλλος πέραν των απριλιανών δικτατόρων είχε ποτέ διανοηθεί να το εφαρμόσει. Οι χουνταίοι, το εφάρμοσαν δύο φορές, μία το 1967 με την επιβολή της χούντας τους και μία το 1973 με την ειρηνική εξέγερση της νεολαίας εναντίον τους.
Φτάνουμε λοιπόν σήμερα, παραμονές της επετείου αυτής ακριβώς της εξέγερσης, ο Μητσοτάκης να αποφασίζει και να εφαρμόζει μέτρα και πολιτικές Παπαδόπουλου, Παττακού και Λαδά.
Δεν περίμενε βεβαίως καμιά και κανείς από έναν πρωθυπουργό ο οποίος δεν μπορεί να εκφέρει έναν δομημένο, σαφή, τεκμηριωμένο λόγο χωρίς να κρατά πάνω του έτοιμο κείμενο, να επιβληθεί στην κοινή γνώμη διά μέσου της δικής του, προσωπικής και πολιτικής, πειθούς. Περιμέναμε όμως όλες και όλοι από την άλλη μεριά, ότι ίσως η κυβέρνηση συνολικά και ο Μητσοτάκης προσωπικά να περιορίζονταν στις δυνατότητες της προπαγάνδας που κάνουν και της πλύσης εγκεφάλου που ασκούν στους αναρίθμητους κυρ-παντελήδες, τα “πετσωμένα” με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δημοσίου χρήματος ΜΜΕ. Γεγονός είναι ωστόσο, ότι Μητσοτάκης και κυβέρνηση, κυβέρνηση και Μητσοτάκης δεν φοβούνται τους κυρ-παντελήδες μήπως και τους σπρώξουν στην αρχή της πολιτικής τους κατρακύλας, εξάλλου οι κυρ-παντελήδες αποτελούν συνήθως το τελευταίο άχυρο που έρχεται να σπάσει την καμπούρα της καμήλας όπως λένε οι Άγγλοι, με την ψήφο που δίνουν στο τέλος στην κάλπη ακολουθώντας ως πρόβατα το γενικό πολιτικό ρεύμα που διαμορφώνεται. Αλλά τη νεολαία, η οποία, ήταν και είναι πάντοτε πρωτοπόρα στην αμφισβήτηση και στην πτώση κάθε τυράννου, παλιού και σύγχρονου, χύμα ή καμουφλαρισμένου.
Έπρεπε λοιπόν να ξέρουμε ότι θα φτάναμε σε μέτρα χούντας όταν οι πραιτωριανοί του καθεστώτος Μητσοτάκη (οι οποίοι με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών βγήκαν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης να γράψουν ότι «νόμος θα ήταν εφεξής τα γκλομπς», τα οποία και «θα μας τα έχωναν στον κώλο») εφορμούσαν μέσα στους κινηματογράφους να βγάλουν σηκωτούς τους δεκαπεντάχρονους που έβλεπαν το “Joker”. Όταν τα κατά κυριολεξία χοιρίδια του Χρυσοχοϊδη εξαπέλυαν Blitzkrieg στην ιστορικά -εδώ και ενάμιση αιώνα- κοινωνικοπολιτικά επαναστατική περιοχή των Εξαρχείων, επιβάλλοντας καθεστώς αστυνομο-τρομο-κρατίας, ελέγχοντας, παρενοχλώντας, εξευτελίζοντας, δίχως αιτία, αφορμή και λόγο κάθε λογής περαστική και περαστικό, από την ηλικία των τριάντα και κάτω αρκεί να έδειχνε έστω λίγο αναρχική/ός, έστω λίγο αριστερή/ός, έστω λίγο gay ή lesbian, έστω λίγο αλλοδαπή/ός κ.ο.κ., φτάνοντας μέχρι και συλλήψεις, κρατήσεις, μηνύσεις κ.α. Όταν με τρόπο προβοκατόρικο, πρακτορίστικο και ασφαλίτικο, έσπαγαν την κινητοποίηση λαού, κοινωνίας και πολιτικών δυνάμεων στην πλατεία Συντάγματος ενάντια στο νόμο για κατάργηση των διαδηλώσεων, παίρνοντας στο κυνήγι σε Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ-Δημοκρατική Συμμαχία. Όταν, έξω από το Εφετείο Αθηνών, για πέντε -και πολύ λέμε- μπουκαλάκια νερού του μισού λίτρου που εκτόξευσαν εναντίον τους κάνα-δύο εγκάθετες/οι ή απλώς μαλακισμένα, ρίχτηκαν με μίσος, το οποίο είχε υποδαυλίσει έτι περαιτέρω η ανακοίνωση για την καταδίκη των κασιδιαραίων κολλητών και εμπνευστών τους, καταπάνω σε ένα ειρηνικό πλήθος είκοσι χιλιάδων ανθρώπων, ειδικώς μάλιστα καταπάνω στη νεολαία, με ότι μέσα διέθεταν, χημικά, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, γκλομπς, αντλίες νερού, πηγαίνοντας να προκαλέσουν ένα αιματηρό ποδοπάτημα θανάτου, το οποίο αποφεύχθηκε κυρίως λόγω της ψυχραιμίας κάποιων μεγαλύτερων και έμπειρων σε διαδηλώσεις που συγκράτησαν τον πανικό της φυγής των πολλών. Όταν πρόσφατα, μετά από μαθητική και φοιτητική πορεία, έφτασαν στο σημείο να αρπάξουν, να συλλάβουν, να απομονώσουν και να βασανίσουν ψυχολογικά και στη συνέχεια να του προσάψουν αβάσιμα κατηγορητήρια και να τον οδηγήσουν σε δίκη τον δεκαπεντάχρονο Βαγγέλη, ενώ τον είχαν υποβάλλει δύο φορές σε έλεγχο βρίσκοντάς τον εντάξει και αφού αργότερα τον άρπαξαν, ξαφνικά, απρόσμενα κι απρόκλητα, όταν έβγαινε μέσα απο ένα fast-food όπου γευμάτιζε με συμμαθητές του. Όταν, διότι αυτά τα… “μπάσταρδα” προλαβαίνεις και τα σκοτώνεις πριν μεγαλώσουν και ξεπεταχτούν, όρμηξαν μέσα σε καφετέρια στο Γαλάτσι που κάθονταν και έπιναν τον καφέ τους οικογένειες και άρχισαν στις γκλομπιές μάνα μαζί με το πεντάχρονο παιδάκι της, έχοντας αποκτήσει κεκτημένη ταχύτητα βίας και καταστολής από καταδίωξη που έκαναν ελάχιστα νωρίτερα σε αντιφασιστική, ειρηνική απολύτως, μάζωξη κοινωνικών συλλογικοτήτων.
Καλά ξυπνητούρια φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές! Οι ντερτιλήδες είναι εδώ. Για την ακρίβεια δεν έφυγαν ποτέ. Ενδιάμεσοι κρίκοι τους με το σήμερα, ήταν οι μελίστες και οι κορκονέες, υποβοηθούμενοι στο “έργο” τους από τους καλαμπόκες και τους κασιδιαραίους – ιδεολογικά πρωτοξάδελφα οι δύο τελευταίοι.
Δηλαδή περίμενες ρε αδερφέ άλλα, από μία κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που έχουν κομματικό αντιπρόεδρο εκείνον που του έστελνε μέσα από τη φυλακή ραβασάκια εκτίμησης και θαυμασμού ο αρχιχουντικός Παττακός, εκείνον που εκθείαζε μέσα από τις εκπομπές του στα trash κανάλια την οικονομική -και όχι μόνο- πολιτική της χούντας, εκείνον που από τις ίδιες εκπομπές τσίριζε πως στο Πολυτεχνείο, τάχα δεν υπήρχαν νεκροί;
Δηλαδή περίμενες ρε αδερφέ άλλα, από μία κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που έχουν πρωτοκλασάτο στέλεχος, υπουργό τους, μέχρι πρότινος κοινοβουλευτικό -τι ειρωνία αλήθεια!- εκπρόσωπό τους εκείνον τον οποίο είχε διορίσει γενικό γραμματέα της νεολαίας της μεταχουντικής/φιλοχουντικής ΕΠΕΝ ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, εκείνον τον οποίο χαϊδολογούσε η Δεσποινάρα – σύζυγος Παπαδόπουλου, εκείνον ο οποίος έγινε στη συνέχεια το πολιτικό παρακλάδι στην Ελλάδα του ρατσιστή, αντισημιτιστή, ακροδεξιού Λεπέν, εκείνον ο οποίος στις εκλογές του 2015 και στις εκλογές του 2019 φώναζε σε συγκεντρώσεις υποστηρικτών του πως «εκείνα που με τα όπλα κέρδισαν οι πρόγονοί του, δεν θα τα παραδώσει στην αριστερά η παράταξή του» και επίσης, πως το κόμμα του πρέπει ως κυβέρνηση «να λάβει θεσμικά μέτρα για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά στην εξουσία η αριστερά, ούτε οι ελατωματικές της ιδέες»;
Δηλαδή περίμενες ρε αδερφέ άλλα, από μία κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό οι οποίοι στηρίζονται εντός κοινοβουλίου με την κοινοβουλευτική ψήφο και εκτός κοινοβουλίου από την πολιτική συμμετοχή όχι μόνο βουλευτών-στελεχών όπως οι δύο παραπάνω, αλλά και βουλευτών-στελεχών οι οποίοι συναινούσαν μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να μπουν τα τανκς στην ΕΡΤ, εμφανίζονταν σε αντιμεταναστευτικές εκδηλώσεις πλάι στους κασιδιαραίους, επίσης σαν (ή ως) άλλοι κασιδιαραίοι μπαλαμουτιάζονταν πολιτικά με τους ματατζήδες δίπλα στα μπλόκα τους, ακόμη και μέσα στις κλούβες τους, ή στην περίπτωση ενός άλλου απίστευτου τυπάκου, μιλούσαν εμπρός στις κάμερες για την ανάγκη μίας άλλης, πιο σοβαρής, Χρυσής Αυγής με κοστούμι και γραβάτα;
Θα πεις τώρα αδερφέ, ακόμη και ‘σύ κυρ-παντελάκο που κρυφοκοιτάζεις αυτή τη ανάρτηση αναλογιζόμενος «να σχολιάσω τώρα, ή να μην σχολιάσω», πως δεν είναι δυνατόν πολιτικός κηδεμόνας, ή και επικεφαλής, όλης αυτής της κατάστασης να είναι ο κατά δικό του ισχυρισμό και κατά δική του δήλωση «πολιτικός εξόριστος από τη χούντα σε ηλικία έξι μηνών», ο τυπικός και ουσιαστικός αρχηγός σήμερα μίας παράταξης η οποία, κατά δικό του πάλι ισχυρισμό και κατά δική του δήλωση, ήταν παρούσα στο Πολυτεχνείο, δίχως να διευκρινίζει όμως σε ποια πλευρά, μέσα ή έξω, από τα κάγκελα και υπό ποιον ρόλο.
Δεν είναι μόνο ότι ο Μητσοτάκης έχει υπουργούς, βουλευτές και στελέχη όλα τα “μπουμπούκια” που περιγράφτηκαν πρωτύτερα, ούτε ότι η αστυνομία επί των δικών του ημερών διέπραξε και διαπράττει όλα όσα υπενθυμίστηκαν στην αρχή της ανάρτησης. Είναι και η ρημάδα η πολιτική Ιστορία, το αναθεματισμένο ιστορικό πολιτικό θυμικό, το άτιμο το πολιτικό dna, που σου κολλούν ως στίγμα στο μέτωπο κια ενίοτε σου εμφυτεύουν μέσα σου, ασυνείδητα και υποσυνείδητα, ορισμένα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά.
Πώς να το κάνουμε ρε αδερφέ, ο πατήρ Επίτιμος ήταν εκείνος ο οποίος, σε συνέργεια με το στέμμα, πρόδωσε στα ιουλιανά του ’65 τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, προκαλώντας πολιτειακή και συνταγματική εκτροπή στο μέγεθος εκπαραθύρωσης από την εξουσία ενός πανηγυρικά εκλεγμένου από τον λαό πρωθυπουργού, προκαλώντας μείζονα πολιτική αποσταθεροποίηση και ανοίγοντας διάπλατα, συνειδητά και ενσυνείδητα, την πόρτα της εξουσίας για να τη διαβούν οι πραξικοπηματίες του ’67. Και μην ξεχνούν καμιά και κανείς μας, ότι ο κολλητός και συνεργός του πατρός Επιτίμου βασιλιάς Κωνσταντίνος και η Φρειδερική προετοίμαζαν το ’67 δικό τους βασιλικό πραξικόπημα και απλώς τους προλαβαν πάνω στη στροφή με το δικό τους πραξικόπημα οι καραβανάδες.
Πώς να το κάνουμε ρε αδερφέ, ενώ ο αριστεροί ξανασυνάντησαν επί χούντας τις εξορίες και τα ξερονήσια τους, τους έσπαγαν δόντια και παϊδια, τους έκαναν φάλαγγες, τους έβγαζαν τα νύχια και τους έκαιγαν με ηλεκτρόδια τα γεννητικά όργανα στα κολαστήρια ΕΑΤ-ΕΣΑ, ακριβώς ότι τους έκαναν πριν τρεις δεκατίες τα SS και οι κομμαντατούρες και ενώ πρόσωπα και προσωπικότητες από τον χώρο της δημοκρατικής παράταξης όργωναν Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά κ.α. οργανώνοντας και εξαπολύοντας αντιδικτατορικό αγώνα, αφού με διεθνή διαβήματα και διεθνείς πρωτοβουλίες ξεγαντζώθηκαν από τα νύχια της χούντας και απελευθερώθηκαν, ο πατήρ Επίτιμος έκανε εφτά χρόνια διακοπές στο Παρίσι. Χαρακτηριστικά, εξάλλου, είναι τα photo memoirs που έδειχναν κάτι ανάμεσα σε Τουρισμό και οικογενειακή ευδαιμονία. Και του Γιωργάκη ακόμα, του είχαν κολλήσει το πιστόλι στον κρόταφο στο Καστρί («που είναι ρε ο πατέρας σου;») οι πραξικοπηματίες, ενώ κάτι μωρά “αντιστασιακοί” και παιδιά “αντιστασιακών” σαν τον Κυριάκο πέρασαν την εφταετία άβροχα και ακατάβρεχτα.
Πώς να το κάνουμε ρε αδερφέ, ήταν ο πατήρ Επίτιμος που το ’92 ως πρωθυπουργός πήγε να επιβάλλει την έκδοση απόφασης απόδοσης χάριτος προς τους φυλακισμένους χουνταίους, για να την μπλοκάρει ο «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» Καραμανλής, τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στα λοιπά “ανδραγαθήματα” του πατρός Επιτίμου έρχονται και κολλούν ουρά το γνωστό “unfair” που είπε για τον Γλύξμπουργκ, το ριφιφί των Γλύξμπουργκ στα ανάκτορα στο Τατόι, η προίκα της λεγόμενης βασιλικής περιουσίας και πολλά άλλα. Γιατί όσο και αν διαφωνούν οι θεωρητικοί της συντήρησης, βασιλιάδες και χουνταίοι, χουνταίοι και βασιλιάδες, στη μοιρασιά ήταν που δεν τα βρήκαν, στη μοιρασιά της εξουσίας και της αρπαχτής, όχι σε θέματα θεσμών και Δημοκρατίας. Κατά τ’ άλλα, ως ιστορικά συγκοινωνούντα δοχεία μόνο μπορούν να αποτιμηθούν.
Θα μου πεις τώρα ρε αδερφέ, υπάρχει οικογενειακή ευθύνη στην πολιτική; Και ευθύνη υπάρχει και συνέχεια! Ειδικότερα αν και όταν καλύπτεις με περηφάνεια και υιοθετείς τα πατρικά και προπατορικά πολιτικά αμαρτήματα και δεν τα αποποιείσαι. Εδώ ο Θάνος Πλεύρης άδειασε τελευταία τον πατέρα του Κώστα Πλεύρη, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης κουβαλά με καμάρι στην αγκαλιά όλη την παρακαταθήκη του πατρός Επιτίμου. Το επιβεβαιώνει και το πολιτικό σφιχταγκάλιασμα του και η πολιτική αλληλεξάρτησή του με διάφορους νοσταλγούς και κάθε λογής σταγονίδια.
Πάμε ξανά στην αρχή λοιπόν: Αλήθεια, αιφνιδιαστήκαμε από την απαγόρευση της συνάθροισης άνω των τεσσάρων, τα αποφασίζομεν και διατάσσομεν και από τον γύψο που εκ νέου τοποθετείται πάνω σε εμάς τους ασθενείς, υπό το πρόσχημα του κορωνοϊού;
Δηλαδή ρε αδερφέ, δεν τα περίμενες αυτά τα χουντιλίκια;
About Author
