2 Φεβρουαρίου, 2023

Μεταπράττες συμφερόντων, χυδαίοι σπόνσορες της δυστυχίας και των γραφείων τελετών.

από τη Μαγδαληνή Νίκα

Συνάδελφός μας, μητέρα τριών παιδιών, με εύρημα σε συνηθισμένο έλεγχο μαστών, απευθύνεται σε ιδιώτη γιατρό και της βγάζει αμέσως παραπεμπτικά για μαστογραφία και υπέρηχο.

Τα παραπεμπτικά λήγουν στις 14 Δεκεμβρίου για ιδιωτική δομή και στις 18 Ιανουαρίου για δημόσια.

Τηλεφωνεί σε ιδιωτικά διαγνωστικά, βρίσκει ραντεβού για μαστογραφία, δεν βρίσκει όμως για υπέρηχο πριν τον Φεβρουάριο.

Με την αυτονόητη σκέψη ότι το Νοσοκομείο των Αγίων Αναργύρων στην Κηφισιά, ως Ογκολογικό και εξειδικευμένο για τέτοιες περιπτώσεις, θα έχει και τον εξοπλισμό και τη διαθεσιμότητα, της λέμε να ξεκινήσει από εκεί.

Και τηλεφωνεί.

Και λαμβάνει την απάντηση:

“Δεν κάνουμε πλέον αυτές τις εξετάσεις γιατί δεν έχουμε γιατρούς.”

Στο ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ

ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΓΙΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΝΤΟΠΙΖΟΥΝ ΟΓΚΟΥΣ.

Συμπέρασμα πρώτο: σε τρια χρόνια, τέρμα τα αυτονόητα.

Ύστερα από έναν κύκλο επικοινωνιακής ταλαιπωρίας με δεκάδες δημόσια νοσοκομεία και με κέντρα που αδυνατούν να την εξυπηρετήσουν, αφόρητα πιεσμένη από τον φόβο και την αγωνία, αλλά έχοντας την ασφάλεια δύο μόνιμων εργασιών στην οικογένεια και ενός σταθερού και ικανοποιητικού εισοδήματος, απευθύνεται απεγνωσμένη σε μεγάλη ιδιωτική δομή η οποία της κλείνει ραντεβού για αύριο. Ναι, για αύριο.

Εννοείται ότι ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι, να διαγνωστεί ελεύθερη νόσου, πολύ περισσότερο εκείνης που κάθε γυναίκα δεν θα ήθελε να έρθει αντιμέτωπη μαζί της.

Αν ωστόσο προκύψει ανάγκη περαιτέρω εξετάσεων, επεμβάσεων, χειρουργείων και θεραπειών η γυναίκα αυτή έχει δύο εκδοχές μπροστά της.

Α. Να μετρήσει τις οικονομικές της αντοχές και να εκτιμήσει αν επαρκούν για γίνει καλά στο ιδιωτικό νοσηλευτήριο που απευθύνθηκε ή

Β. Να απευθυνθεί σε δημόσιο Νοσοκομείο όπου, πιθανότητα πλέον, ο γιατρός που θα την αναλάβει θα την παραπέμψει στην ιδιωτική κλινική με την οποία συνεργάζεται κι όπου θα πρέπει να μετρήσει εκ νέου τις οικονομικές της αντοχές αν της φτάνουν για να γίνει καλά.

Κι έστω η συγκεκριμένη προλαβαίνει από χρονική συγκυρία και μόνο, να ξεκινήσει θεραπείες πριν την εφαρμογή του ανθρωποκτόνου νόμου Πλεύρη.

Οι άλλες γυναίκες, οι άντρες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, τα άρρωστα παιδιά που έχουν επιλογή μόνο το Β ενδεχόμενο, αυτοί οι άνθρωποι τι θα απογίνουν στα απογυμνωμένα Νοσοκομεία;

Ρητορικό το ερώτημα και αυτονόητη η απάντηση:

Θα οδηγηθούν με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα στην επιδείνωση, στην τραγική ταλαιπωρία και πιθανότατα στην απευκταία κατάληξη.

Η φυσική επιλογή και το δίκιο του οικονομικά ισχυρότερου που επέβαλε ο ελεεινός νεκροθάφτης του καθεστώτος, θα έχουν κάνει αυτό που από καταβολής κόσμου κάνει η φύση πριν οι άνθρωποι αναπτύξουν πολιτισμό και αξίες.

Κι επειδή αυτές οι δουλειές θέλουν τρομερή αναλγησία και ανενδοίαστη ψυχρότητα για να γίνουν, αυτός ο τύπος ήταν η ιδανική επιλογή που είχε τα προσόντα, την προϋπηρεσία και τις περγαμηνές για να την πάρει και να την εκτελέσει.

Πρώτον, από τη μέρα που ανέλαβε, δηλαδή μέσα σε έναν χρόνο και δύο μήνες, το βάρος των 21.000 νεκρών, από τους 34.000 της πανδημίας. Φοβερό πουλέν.

Δεύτερον, μιλώντας σε φιέστα φασιστών, δεν δίστασε ο χυδαίος να πει “ότι η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί!”,

Τρίτον, έκανε τον σύμβουλο του άλλου ελεεινού και τρισάθλιου γελοίου, που καγχάζοντας δημοσίως, διεκδικούσε τη δόξα από την τρόικα για το κλείσιμο των Νοσοκομείων.

Μιλάμε για το παγκόσμιο ρέκορντμαν νεκρών στη Δύση, για τον άνθρωπο που έκανε τον θάνατο συνήθεια.

Πιστεύει κανείς ότι αυτός ο τύπος μπορεί ή θέλει να σώσει ζωντανούς;

Όχι. Ούτε θέλει ούτε μπορεί. Δεν του το επιτρέπουν οι ίδιες οι εγκεφαλικές του διεργασίες που διαμορφώθηκαν μέσα από ισχυρές νευρωνικές συνάψεις κι από πολύ πολύ νωρίς, μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που απέρριπτε ο,τιδήποτε έπασχε, υστερούσε και διέφερε από τα τοξικά και απάνθρωπα πρότυπα που καθόρισε και αποθέωσε η χιτλερική Γερμανία.

Αυτός ο τύπος λοιπόν, μαζί με την κυρία που απ’ την δημοσιοϋπαλληλική της αφάνεια, αρπάζοντας την ευκαιρία της πανδημίας, βγήκε στον αφρό της δημοσιότητας και πρόθυμα αποδέχτηκε τον ντροπιαστικό ρόλο του φερέφωνου, είναι η εικόνα του απόλυτου ξεπεσμού.

Μπορούμε να κατηγορούμε τον Μητσοτάκη για πολλά απαίσια, αντιδημοκρατικά και αήθη.

Για ένα πράγμα δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε:

Για την ικανότητά του να διαλέγει για συνεργάτες του, τους απόλυτα ίδιους με την τοξική του φύση:

Τους απαίσιους που θα μείνουν στην ιστορία ως παραδείγματα ντίλερ της ανθρώπινης ζωής, μεταπράττες συμφερόντων και χυδαίοι σπόνσορες της δυστυχίας και των γραφείων τελετών.

Με λίγα λόγια θέλω να σας πω το εξής:

Εκεί έξω αλλά και μέσα σας, να έχετε την τιμιότητα, την αξιοπρέπεια, το όραμα και την ανθρωπιά των σπουδαίων, σαν τον αείμνηστο Γεννηματά.

Να μην είστε απαίδευτοι και ολιγόνοες που στηρίζετε άθλιους. Να μην είστε τζογαδόροι της ανθρώπινης ζωής σαν τον Πλεύρη και την Γκάγκα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *