“Μητσοτάκης… Μια προσωρινή φθορά”

Γράφει η Γιώτα Tzitzi

Πέμπτη, 04 Μαΐου 2023

Κυριάκος Μητσοτάκης: «Tα Τέμπη ήταν ένα μεγάλο σοκ, υπήρξε προσωρινή φθορά της κυβερνητικής εικόνας, αλλά τώρα που ο κόσμος βλέπει τα πραγματικά διλήμματα συσπειρώνεται γύρω από τη ΝΔ»

Μια προσωρινή φθορά

Και μπήκαν στο τρένο νέοι, οικογένειες με μικρά παιδιά, άνθρωποι της εργατικής τάξης, να
κάνουν ένα απλό ταξίδι, να πάνε στον προορισμό τους σίγουροι για την ασφάλειά τους ,
όπως βροντοφώναζε άλλωστε και ο ίδιος ο υπουργός Μεταφορών Κώστας Αχ. Καραμανλής,
σίγουροι πως η πολιτεία δεν “παίζει με την ασφάλεια των επιβατών”. Όπως σίγουροι
ένιωθαν και οι δικοί τους, οι οικογένειές τους, “Με τρένο ταξιδεύει, τι μπορεί να συμβεί;”

Και συνέβη το κακό. Μαύρισε η ψυχή όλων, αγωνία, θλίψη , πόνος , οργή…
Υπήρχε τηλεδιοίκηση; Έφταιγε μόνο ο σταθμάρχης; Και ποιός ήταν ο σταθμάρχης; Είχε
κατάλληλη εκπαίδευση; Πως και γιατί βρισκόταν σ’ αυτή τη θέση; Το τρένο; Ήταν κατάλληλο
να κάνει δρομολόγια; Ποιός φταίει εν τέλει; Ποιός έχει την ευθύνη;

Και πέρασαν οι μέρες, το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς έγινε 2ο θέμα
στα δελτία των “ανεξάρτητων καναλιών”, έγινε 3ο, 4ο, και ξεχάστηκε. Έκανε πως τάχα
παραιτήθηκε και ο υπουργός ως ένδειξη παραδοχής της ευθύνης του. Ξεχάστηκε όμως;
Είναι δυνατόν να ξεχάστηκε;

Στις 21 Μαΐου καλούμαστε στις κάλπες να ορίσουμε με την ψήφο μας κυβέρνηση, να
κυβερνηθεί η χώρα μας. Στα πλαίσια του προεκλογικού αγώνα ακούμε τον πρόεδρο του
κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει
«Tα Τέμπη ήταν ένα μεγάλο σοκ, υπήρξε προσωρινή φθορά της κυβερνητικής εικόνας, αλλά
τώρα που ο κόσμος βλέπει τα πραγματικά διλήμματα συσπειρώνεται γύρω από τη ΝΔ» και
δημιουργείται μια απορία…
Δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς; Ευθύνης; Κανένα πραγματικό νοιάξιμο γι’ αυτόν τον τόπο και
τους ανθρώπους του;
“Τον ενδιαφέρει η επικοινωνία και όχι η ουσία” όπως είχε ξαναπεί. Και το λέει λοιπόν, αλλά
και το δείχνει.

Αλλά ποιά είναι τα “πραγματικά διλήμματα” κε Μητσοτάκη;
Η ασφάλεια της ζωής μας σ’ ένα απλό ταξίδι με τρένο δεν είναι πραγματικό δίλημμα;
Η ακρίβεια; Η ανεργία; Η φτώχεια; Η αδυναμία στέγασης; Ο αποκλεισμός των παιδιών απ’ τις
σχολές; Το κατεστραμμένο σύστημα υγείας; Η πανάκριβη ενέργεια; Η καταπάτηση των
εργασιακών δικαιωμάτων; Η ανύπαρκτη κρατική μέριμνα;

Ποιός δεν αισθάνεται προσβεβλημένος όταν μας λένε μέσα στα μούτρα μας οτι τους
ενδιαφέρει μόνο η εικόνα τους και όχι το έργο τους αυτά τα 4 χρόνια; Τους αρκεί μόνο να
εκλεγούν όσο κακό κι αν, αποδεδειγμένα πλέον, έχουν κάνει;

About Author